ERIC CLAPTON Classis of the classics

วันนี้ผมขอยกบทความดี ๆ เรื่องราวเกี่ยวกับอีกหนึ่งกีตาร์ฮีโร่ในดวงใจผม Eric Clapton มาให้อ่านกันเพลิน ๆ นะครับ 
(แปลจาก Guitar Player Icon Series: Heroes of the Classic Rock, Fall 2005/ Winter 2006)

เรียนรู้ที่จะเล่น
ผมเรียนพวกคอร์ดต่าง ๆ ด้วยการฟัง โดยที่ตอนนั้นไม่รู้เลยว่า คอร์ดพวกนั้นมันมีชื่อว่า E และ A ผมเรียนรู้โดยการฟังบ่อย ๆ และเจาะจงไปในสไตล์บลูส์เป็นพิเศษ ตัวผมเองนั้นไม่เคยฝึกด้วยการใช้แบบฝึกหัด แต่จะฝึกโดยการแจมกับคนอื่นเสมอ ๆ ผมว่า วิธีการนี้เป็นวิธีที่ดีที่จะหัดเล่น ผมไม่เคยมานั่งไล่สเกลขึ้นลงไปมา แต่จะเล่นแจมกับคนอื่น ๆ บ่อยและเยอะมาก ๆ   เวลาที่บรรยากาศรอบ ๆ ตัวเงียบ  ผมจะไม่ค่อยหยิบกีต้าร์ขึ้นมาเล่น แต่ถ้าผมฟังอะไรอยู่หรือได้ยินอะไรที่น่าสนใจจากวิทยุ ผมก็จะมีอารมณ์หยิบกีตาร์มาเล่นทันที

อิทธิพลบูลส์
ผมค้นพบสไตล์ เดลต้าบูลส์จากยอดฝีมืออย่าง Tom McLan, Robert Johnson และ Charley Patten วิธีเล่นของ Robert Johnson นั้นยากมากที่จะเอามาเล่นกับกีต้าร์ไฟฟ้า เพราะมันคือการโซโล่ไปในทางของกีต้าร์ อะคูสติกที่จะไม่สามารถนำมาเล่นบนกีต้าร์ไฟฟ้าได้ ถ้าไม่ดัดแปลงเสียก่อน ผมยังปลื้มมือกีต้าร์เดี่ยวคนอื่น ๆ อีกหลายคน ถึงแม้ว่า พวกเขาจะไม่ใช่มือโซโล่บูลส์ ไม่ว่าจะเป็น Tampa Pad และ Blind  Willie Johnson ที่สามารถเล่น Slide กีต้าร์ด้วยมีดพกได้อย่างที่ต้องเรียกว่า “อัศจรรย์” มาก น่าเสียดายที่ ปัจจุบันนี้พวกเขาเหล่านั้นก็เสียชีวิตไปหมดแล้ว นอกจากนี้แล้ว ผมก็ได้เคยพบกับ B.B. King ตอนที่เราได้เล่นในงานเดียวกันในเมืองฟิลาเดลเฟีย เขาได้ขึ้นมาเล่นแจมกับพวกเรา ผมประทับใจในฝีมือของเขามาก และรู้สึกว่าการเล่นของเขาสร้างแรงบันดาลใจให้ผมอย่างมาก

Creamy Blues 
ทุกอย่างที่ผมเล่นมักจะมีโครงสร้างมาจากดนตรีบูลส์ แต่ถ้าคุณต้องการจะให้ผมเล่นแบบอื่น ๆ เช่น ดนตรีบาโรคหรือดนตรีแบบอินเดียนมิวสิคหรืออะไรที่นอกเหนือจากบูลส์แล้วละก็ ผมคงไม่สามารถเล่นได้ดีแน่ ๆ แต่ผมจะเล่นแต่เพลงบูลส์อย่างเดียว 100% เลยหรือเปล่าหรือไม่นั้นมันไม่สำคัญเลย ไม่ว่าคุณจะเล่นอะไร แบบนั้น สิ่งสำคัญอยู่ที่ว่าคุณจะเล่นออกมาได้ดีหรือต่างหาก  

ในดนตรีช่วงนั้น (CREAM) มันไม่สามารถที่จะแยกประเภทได้ชัดเจน เพราะว่ามีหลายๆ สิ่งที่เราเล่นไปมากมายที่มันไม่ใช่บูลส์ แต่เป็นอีกแบบหนึ่งที่เยี่ยมมาก บางทีมันอาจจะเป็นสิ่งที่ใหม่มากๆ ในตอนนั้นเลยทีเดียว 

ซาวด์ของวงเรานั้นเหมือนจะเป็นซาวด์บูลส์เก่า แต่เราก็ทำให้มันแรงขึ้น โดยใช้ซาวด์ของ Amp อันหนักหน่วง สำหรับ ซาวด์ที่ผมชอบและอยากได้มาตลอด ก็คือ ซาวด์ของ Muddy Waters ในช่วงยุคแรก ๆ ของเขา ผมพยายามนำซาวด์นี้มาประยุกต์ ทำให้หนักขึ้น ซึ่งผมคิดว่า นี่แหละคือสไตล์ที่ผมทำได้ดีที่สุดแล้ว และสุดท้ายมันก็กลายมาเป็นสไตล์ส่วนตัวของผมในที่สุด

                                                                           อ่านต่ออาทิตย์หน้านะครับ…