สวัสดีเพื่อนๆครับ ผม ภูมิรัตน์ เลิศทิวาพร  (ครูขวัญ)
ผมคลุกคลีอยู่กับดนตรีมาตั้งแต่เด็กแล้วครับ สำหรับเปียโนนั้นผมเริ่มเรียนตอนอายุ 5 ขวบ เริ่มแรกที่เรียนก็เพราะแม่บังคับ แต่ด้วยความที่ต้องอยู่กับเปียโนเป็นระยะเวลานาน มันก็ทำให้ผมหลงรักเปียโนไปเรียบร้อยแล้วเช่นกันครับ  การเรียนเปียโนของผมดำเนินไปอย่างเรียนๆ หยุดๆ มีหลายช่วงเวลาที่หันไปสนใจดนตรีชนิดอื่นมากมายหลายอย่าง และก็ได้รับการสนับสนุนที่ดีจากคุณพ่อ  ผมมีห้องซ้อมดนตรีที่บ้าน ผมสามารถเล่นกลอง กีต้าร์ เบส และอื่นๆ อีกมากมาย  ผมคิดว่าผมเก่ง และมีความสามารถมาก หยิบจับเครื่องดนตรีชนิดไหนก็สามารถทำความเข้าใจกับมันได้โดยง่าย  ซึ่งผมบอกได้เลยว่า  เพราะเปียโนครับ คนเรียนเปียโน จะช่วยสร้างพื้นฐานที่ดีให้กับดนตรีทุกชนิดจริงๆ  กลับมาเรื่องการเรียนเปียโนของผม เริ่มแรกที่เรียนผมรู้สึกว่าผมก็เก่งอีกนั่นแหละ เนื่องจากผมมักจะได้รับคำชมจากครูผู้สอนอยู่บ่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม ณ ช่วงเวลานั้นไม่ใช่จุดที่ทำให้ผมรู้สึกรักเปียโนหรอกครับ

จุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ของผมเกิดขึ้น ตอนที่มีโอกาสได้เข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยมหิดล ดุริยางคศิลป์  สาขาเปียโน Performance มันยากมากเลยนะครับ ด่านแรกของการเตรียมตัวก่อนเข้าไปสอบของผม เริ่มจากการไปเรียนเปียโนและได้รับคำชมเชยกลับมาว่า ครูคิดว่าหนูลองหันไปหาพรสวรรค์ด้านอื่นดูดีมั๊ย?   เศร้าครับเศร้า......

แต่....แต่    ผมไม่ยอมแพ้ ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกพรสวรรค์อะไร รู้แต่ผมมีกำลังใจจากพ่อแม่ และความพยายาม เมื่อเป็นเช่นนั้นผมเลยลองไปหาที่เรียนใหม่ดูครับ ปรากฎว่า ผมเป็นนักเรียนที่เก่งที่สุดในโรงเรียนนั้น ผมได้รับคำชมจากครูตลอดเล่นอะไรก็ชมหมด เหมือนจะไม่เศร้าแต่ก็ต้องเศร้านิดนึงครับ.....เมื่อเป็นเช่นนั้นผมก็เลยต้องหาที่เรียนใหม่อีกครั้ง จนมาเจอที่ใช่  ผมมีเวลาเตรียมตัวก่อนสอบเป็นระยะเวลาแค่ 1 เดือนเองครับ เป็น 1 เดือนที่โหดมาก ผมต้องเรียนเปียโนทุกวัน และซ้อมทุกเวลาที่ไหว เวลาผ่านไปจนถึงวันสอบ ผมมีความกดดันมากครับเนื่องจาก เป็นการสอบรอบสุดท้ายของทางมหาวิทยาลัย  และก่อนหน้านี้ผมก็ได้สละสิทธิ์มหาวิทยาลัยอื่นไปแล้วด้วยครับ การสอบผ่านไปได้ด้วยดีครับ ผมได้รับการคัดเลือกเข้ามา รอบนั้นมีนักศึกษาผ่านทั้งหมด 4 คน ผมเป็น 1 ใน 4คน ที่ไม่ได้เป็นนักเรียนทุนในสาย Perform ครับ ผมไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดี.....ยังครับยัง การสอบผ่านไปได้ด้วยดีแต่การเรียนนี่สิ การเข้ามาอยุ่ในสังคมของโลกแห่งดนตรีในครั้งนี้สอนให้ผมรู้ว่า ผมยังต้องพัฒนาอีกมาก ที่เคยคิดว่าเก่งกลับกลายเป็นกบ (ในกะลา) เพื่อน 3คนที่เข้ามารอบเดียวกับผมนั้น พกดีกรีความเจ๋งระดับ PC, ATCL, และอีกคนก็เป็นผู้สอบที่ได้คะแนนสูงสุด  แล้วผมหละ..........

ชีวิตในการเรียนนั้นเหนื่อยมาก ผมต้องตื่นตัว และพัฒนาตัวเองอยู่ทุกอาทิตย์เนื่องจาก มีเกรดทุกครั้งในการเข้าเรียนในแต่ชั่วโมง ผมเลือกเรียนกับอาจารย์เอริ นาคากาว่า จำได้ว่าอาจารย์ดุมาก แต่ก็ต้องยอมรับว่าเป็นอาจารย์ที่ดีครับ ผมมีความเชื่อมั่นว่า ครูผู้สอนมีความสำคัญมาก ต่อให้นักเรียนเก่งแค่ไหนก็จำเป็นต้องมีอาจารย์ที่ดีคอยให้คำแนะนำด้วย ผมจำได้ว่ามีรุ่นพี่คนนึงเข้าไปเรียนแล้วเดินออกมาทั้งน้ำตาทุกชั่วโมงเลย แต่เค้าก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกันกับผม แม้ผมจะไม่มีน้ำตาแต่ก็ร้องไห้อยู่ลึกๆครับ  คงพูดได้เพียงว่าเข้าก็ยากจบก็ยากแต่แล้วผมก็จบมาด้วยความภาคภูมิใจ ครับ

สุดท้ายนี้ ขอฝากข้อคิดสำหรับเพื่อนๆ นักเปียโนทุกคนไว้นะครับว่า ในการจะทำสิ่งใดซักอย่างไม่สำคัญเลยว่าเราจะมีพรสวรรค์มากน้อยเพียงใด แต่ทุกอย่างอยู่ที่กำลังของใจ และความพยายามเท่านั้นเองครับ